ابهام

خواستم این بار خیلی راحت از همه چیز حرف بزنم...

کلیشه ای ست اگر بگویم دلتنگ شده ام؛از تمام اتفاق ها حرف بزنم و در انتها هیچ چیز از این سطرها بیرون نیاید...

اصلا قرار نیست این سطرها به من کمک کنند؛گنگم!نابسامانم...

هاثورن در داستان وِیکفیلد در مورد او این چنین می گوید:از گنگی و نابسامانی نحوه تفکر اوست که این عمل غیر عادی رادر حقیقت امر با علم به مقصود انجام داده است بی آنکه بتواند آن را به حد کفایت برای اندیشه ورزیش در آن توضیح دهد.

کمی بعد من در چند سطر پایین تر-در زندگی ام-باید پایم را از چارچوب هام بیرون بگذارم و تمام گزینه های ادامه ی زندگی ام بدون توجه به علاقه باشند...

تمام انتخاب ها از روی بی فکری به تقدیر بدل شوند؛و من ناچار به پذیرش.

پی نوشت:در هر صورت من خدا رو دارم و خود خدا من رو برنده ی همه ی صحنه ها میکنه؛این رو مطمئنم.