ساده مثل نبودنت

قطار می رفت و مرا با خودش می برد؛

چشم باز کردم،تو رفته بودی...

دلخوش نیستم به این لحظه ها به غوغای ستارگان به عطش نور برای نشان دادن اجسام به اتفاقی دیدنت توی کوچه...

آخ که چه حرف هایی که توی گوشت نگفتم،

می روم و چمدانم را هم می برم یک چمدان خالی

از هر گونه نفرت فراموشی حتی از کلیشه ای ترین عبارات

پ.ن:تو را من چشم در راهم.